“…De ki, hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Doğrusu ancak akıl sâhipleri bunları hakkıyla düşünür.” (ez-Zümer, 9)

Bilmek, ilâhî ihtişam ve kudret akışlarına âşinâ olup feyz ve rûhâniyet tecellîlerinden kalben nasîb alabilmektir.

Bilmek, ölmeden evvel nefsin esâretinden kurtularak hakîkat sabahına uyanabilmektir.

Bilmek, dünyâya geliş ve gidişin sebebini idrâk etmek, varlıkların hâl lisânından anlamak, hikmete âşinâ olarak sır ve muammâları çözebilmektir.